موضوع اشاعه و گسترش روش‌های فنی و نوین کشاورزی از کارشناسان به کشاورزان عادی و کاربرد شیوه های جدید در جهت بهبود وضع کشاورزی کشور از دیرباز مورد توجه طراحان کشاورزی نوین ایران بوده است و با وجود این که دستگاه‌های آموزشی و پژوهشی کشور با آخرین پیشرفت‌های علمی و فنی علم کشاورزی در سراسر جهان آشنایی داشتند و مطالعات و تحقیقات ارزنده‌ای نیز در حل مشکلات کشاورزی کشور صورت می‌گرفت متاسفانه کشاورزان قادر نبودند چنان که شایسته است از امکانات علمی و فنی مملکت استفاده کنند. 
​​​​​​​

    در سال ۱۳۲۵ ه.ش. اولین کوشش در امر انتقال روشهای نوین کشاورزی از مراجع علمی و فنی به سطح روستاها توسط بنگاه خاور نزدیک صورت گرفت. در این سال، طرح عمران ورامین به عنوان نمونه از طرف بنگاه یاد شده، اجرا شد. به موجب این طرح، جوانان روستایی و یا آموزگارانی که در روستاها تدریس می‌کردند به مدت یک سال در مراکز آموزش کشاورزی مامازن تعلیم داده می شدند و پس از کسب آمادگی لازم هر یک مسئولیت ترویج کشاورزی و بهداشت روستایی و حتی باسواد کردن افراد بین سنین ۶ تا ۸ سال روستاها را بر عهده می‌گرفتند. اجرای این طرح و موفقیت‌های چشمگیری که از این طریق به دست آمد، اهمیت ترویج و آموزش کشاورزی را بیشتر جلوه‌گر ساخت.

در سال ۱۳۳۰ هـ.ش. موافقتنامه‌ای بین ایران و سازمان خواربار جهانی (F.A.O) به امضا رسید که به موجب آن آقای اندرسن به عنوان کارشناس سازمان ملل متحد از دانمارک به ایران اعزام گردید تا زمینه‌های تشکیل سازمان ترویج کشاورزی در ایران را فراهم نماید. نامبرده در مدت اقامت خود در ایران به ایراد سخنرانی‌هایی درباره فلسفه ترویج کشاورزی پرداخت و زمینه‌‌های اعزام عده‌ای از ماموران وزارت کشاورزی به خارج از کشور را فراهم نمود تا پس از بازگشت به میهن، کار ترویج را بر عهده گیرند.

در سال ۱۳۳۱ یک هیئت آمریکایی از طریق برنامه همکاری‌های بین‌المللی ایالات متحده آمریکا به ایران اعزام شد تا فعالیت‌های اندرسن را ادامه دهد. این هیئت که یکی از اعضای آن پروفسور دیوید کیسی استاد روشهای ترویج کشاورزی در دانشگاه کرنل بود به تشکیل کلاس‌های فشرده و کوتاه‌مدت برای آماده نمودن کارشناسان وزارت کشاورزی اقدام کرد و با تشکیل سمینارها و کنفرانس‌ها فلسفه این طریقه از انتقال روشهای پیشرفته کشاورزی و خانه‌داری را برای مسئولان ادارات کشاورزی تشریح کرد.

در سال ۱۳۳۲ کنفرانس منطقه‌ای ترویج در لبنان تشکیل شد. با شرکت یک هیئت ایرانی در این کنفرانس زمینه‌های تدوین و اجرای طرح ترویج کشاورزی سراسری کشور فراهم شد و به مرحله اجرا درآمد و در این سال بود که سازمان ترویج وابسته به وزارت کشاورزی شروع به کار کرد. این سازمان ابتدا مشتمل بر چهار بخش مالی و اداری طرح و برنامه‌ریزی آموزش و انتشارات بود و با تغییراتی که در سال‌های بعد در تشکیلات آن داده شد شکل جدیدتری به خود گرفت.

​​​​​​​

هم چنان که ملاحظه می‌شود، در ایجاد و فعالیتهای سازمان ترویج و آموزش کشاورزی کشور دانشکده‌های کشاورزی تا این تاریخ نقش مستقیم و موثری نداشتند و با وجود این که دانشکده کشاورزی دانشگاه تهران به علت سابقه بیشتر خود مدت‌ها مرجع عده زیادی از علاقه‌مندان به روش‌های نوین کشاورزی بوده است اما با این حال به طور عملی و رسمی وظیفه‌ای در ترویج کشاورزی کشور نداشت. این در حالی است که در اغلب نقاط جهان دانشگاه‌ها بخصوص دانشکده‌های کشاورزی در امر ترویج و آموزش کشاورزی نقش عمده‌ای را بر عهده دارند.

در ایالات متحده آمریکا از سال ۱۸۶۲ میلادی با تصویب طرح موریل (Morrill)، کار ترویج و آموزش کشاورزی در سراسر کشور به عهده دانشکده‌های کشاورزی واگذار گردیده و در هر ایالت حداقل یک دانشگاه مسئول اجرای برنامه‌های ترویج کشاورزی گردیده است. وزارت کشاورزی آمریکا و حکومت فدرال برای حسن اجرای این برنامه امکانات مالی و فنی کافی در اختیار این دانشگاه‌ها قرار می دهند.

بر هیچ کس پوشیده نیست که پیشرفت‌های اعجاب‌آور کشاورزی در آمریکا مرهون فعالیت‌های مداوم این دانشگاه‌ها در بررسی مسائل مختلف کشاورزی و اجرای نتایج به دست آمده توسط سازمان ترویج بوده است.

امروزه فعالیت‌های ترویجی دانشگاه‌ها از حدود کشاورزی و اقتصاد خانه پا فراتر نهاده است و از آنجا که کشاورزان جمعیت کمی از مردم آمریکا را تشکیل می‌دهند عده‌ای در دانشگاه‌ها امر ترویج و آموزش دائمی را در تمام رشته‌های دانشگاهی تعمیم داده‌اند؛ به طوری که هر گروه دانشگاهی موظف است همگام با پژوهش و آموزش به ترویج نتایج مطالعات و بررسی‌های خود بپردازد.

در کشور کانادا هر چند که اجرای برنامه‌های ترویج کشاورزی به عهده وزارت کشاورزی است ولی در هر استان لااقل یک دانشگاه مسئولیت کارهای آموزشی، فنی و انتشاراتی سازمان ترویج را طبق قراردادهایی که با وزارتخانه مذكور منعقد کرده است بر عهده دارد نظیر این سیستم با تغییراتی در انگلستان و هندوستان و بسیاری از کشورهای دیگر نیز متداول است.

در ایران، کم کم فکر همکاری دانشکده کشاورزی در امر ترویج و آموزش کشاورزی با سازمانهای مسئول قوت گرفت. دعوت کارشناسان سازمان ملل متحد نظیر آقای بروتونی و اقدام‌های دانشگاه تهران در تأسیس دپارتمان ترویج و آموزش کشاورزی در دانشگاه تهران، کوشش در تحقق بخشیدن به این منظور می‌باشد. تفکر الزام همکاری دانشگاه‌های کشور در مسائل اجرایی به ویژه در امر کشاورزی شکل جدیدتری به خود گرفت و بعدها هدف و فواید ایجاد واحد ترویج و آموزش کشاورزی در دانشگاه تهران به قرار زیر مورد تاکید قرار گرفت.

• ۱- تربیت مهندس ترویج، فوق لیسانس ترویج کارشناس ترویج در رشته‌های گوناگون کشاورزی، معلمان و کارشناسان امور آموزش کشاورزی.
• 2- انتقال نتایج بررسی‌ها و مطالعات گروه‌های مختلف دانشکده به کشاورزان و سایر علاقه‌مندان از طریق سازمان‌های اجرایی مربوطه به طوری که از نتیجه فعالیت‌های گروه‌ها نه تنها دانشجویان بلکه کلیه طبقات مردم بهره‌مند گردند و از این سرمایه‌گذاران ملی حداکثر بهره‌گیری به عمل آید.
• 3- آشنا ساختن کادر فنی و آموزشی گروه‌ها با مسائل و مشکلات روزمره کشاورزان به منظور جلب توجه آنان در حل مشکلات مذکور و به کار بردن استعدادهای علمی و فنی آنان برای بهبود هرچه بیشتر وضع کشاورزی و اجتماعی مملکت و همچنین فراهم نمودن امکانات بررسی مشکلات کشاورزان در محل و تهیه و تنظیم طرح‌های تحقیقاتی بر اساس احتیاجات کشاورزی.
• 4- همکاری نزدیک با سازمان‌های اجرایی مملکت به منظور کمک‌های فنی و علمی و جلب همکاری سازمان‌های مذکور برای اجرای طرح‌های تحقیقاتی و مطالعاتی در گروه‌های مختلف دانشکده به دنبال همین تفکر بود که کم کم برنامه رشته ترویج و آموزش کشاورزی تنظیم و مشخص گردید.

هدف اصلی این رشته شامل دو قسمت اساسی آموزش و تحقیق در مسائل ترویج و آموزش کشاورزی تعریف شد. در زمینه آموزش هدف تربیت مهندس ترویج در سطح لیسانس و کارشناس ترویج و آموزش کشاورزی در سطح فوق لیسانس بود.

وظیفه مهندسان ترویج

وظيفه مهندسان ترویج پیشبرد و بهبود وضع کشاورزی از طریق آشنا نمودن آنان با روش‌های صحیح زراعی، دامداری و اقتصاد کشاورزی به روشهای زیر بود:

• ۱- هدایت زارعان برای استفاده صحیح از امکانات و وسایل موجود
• ۲- کشف مسائل روستاها و ارائه آنها به مراکز تحقیقاتی به منظور یافتن راه حل
• 3- راهنمایی زارعان در استفاده صحیح از ماشین آلات و وسایل فنی
• 4- تربیت زارعان در کاربرد صحیح بذرهای اصلاح شده کود شیمیایی و سموم دفع آفات
• 5- راهنمایی زارعان به سوی استفاده از روش‌های صحیح دامداری و دامپروری
• 6- کمک به روستاییان در طرح مسائل عمران و استفاده از نیروی انسانی
• 7- تشویق کشاورزان به تأسیس شرکتهای تعاونی و شرکت‌های سهامی زراعی
• 8- ایفای نقش رابط بین کارشناسان علوم و فنون کشاورزی و کشتکاران
• 9- آشنا کردن روستازادگان با روشهای صحیح کشاورزی
• ۱۰- تشویق و کمک به روستازادگان در تشکیل باشگاه جوانان روستایی
• 11- تدریس در مدارس حرفه ای کشاورزی و اقتصاد خانه

وظیفه کارشناسان ترویج

کارشناسان ترویج و آموزش کشاورزی به طریقی تعلیم داده می‌شوند که در یکی از رشته‌های کشاورزی اطلاعات جامعی کسب نموده و با اطلاعات وسیعی که در زمینه آموزش و ترویج کسب می‌کنند، می‌توانند آنها را به مهندسان ترویج، مروجان و کشاورزان عرضه نمایند. کارشناسان ترویج از بین فارغ‌التحصیلان رشته‌های گوناگون کشاورزی (ترویج، زراعت، باغبانی، صنایع روستایی، خاک‌شناسی، گیاه پزشکی، ماشین‌آلات و آبیاری و غیره) و دامپزشکی انتخاب می‌شوند. وظیفه کارشناسان ترویج تعلیم و هدایت مهندسان ترویج، مروجان و کشاورزان در رشته اختصاصی خود به طرق زیر می‌باشد:

• ۱- کمک علمی و فنی به مهندسان ترویج مروجان و کشاورزان
• ۲- حل مسائل زارعان از طریق بررسی آنها در مراکز تحقیقاتی
• ۳- ارائه اطلاعات جدید به زبان ساده و با روش‌های علمی
• 4- هدایت روستاییان در برنامه های زراعی، عمران و اقتصادی
• ۵- تأسیس کلاس‌های کوتاه مدت و کنفرانس‌های فنی برای مهندسان ترویج و مروجان و اعضای اداری و آموزش حین خدمت
• 6- تهیه نشریه‌های فنی به زبان ساده و تدوین برنامه‌های آموزشی کشاورزی برای سایر دستگاه‌های ارتباط جمعی (رادیو، تلویزیون، روزنامه و مجلات)

پس از زمینه‌سازی برای تأسیس گروه ترویج و آموزش کشاورزی در سال ۱۳۴۸، سرانجام در سال ۱۳۴۹ مقرر شد سه نفر از اعضای هیئت علمی دانشکده کشاورزی دانشگاه تهران به اسامی دکتر مرتضی اسماعیلی، دکتر علی اکبر سالاردینی و دکتر کیانوش سعادتی جهت انجام مطالعات و الگوبرداری از سایر کشورها به آمریکا اعزام شوند.

در سال ۱۳۵۰ اساسنامه واحد ترویج و آموزش کشاورزی تهیه شد و اولین دوره کارشناسی رشته ترویج و آموزش کشاورزی شروع گردید. دکتر علی اکبر سالاردینی عضو هیئت علمی گروه خاک‌شناسی به سرپرستی واحد انتخاب و با مشارکت شورای گروه اقتصاد کشاورزی تصمیمات لازم برای این واحد اتخاذ می‌شد. در سال ۱۳۵۲ مهندس هوشنگ ایروانی به عنوان مربی مشغول به کار شد.

دو سال بعد، اولین دوره فارغ‌التحصیلان رشته ترویج و آموزش کشاورزی وارد بازار کار شدند. در سال ۱۳۵۵ انجمن دانشجویان واحد ترویج و آموزش کشاورزی تأسیس شد. در سال ۱۳۵۶ مهندس غلامحسین مصاحبی محمدی و علی‌محمد مقدس در این گروه مشغول به کار شدند. مهندس اسماعیل شهبازی، دکتر علینقی اسراری و محسنیان با درجه فوق لیسانس ارتباطات با واحد ترویج و آموزش کشاورزی به صورت حق‌التدریس همکاری داشتند.

در سال ۱۳۵۸ دکتر ایرج ملک محمدی از دانشگاه بوعلی همدان مامور به خدمت در واحد ترویج و آموزش کشاورزی شد. پس از انقلاب اسلامی ایران و تشکیل ستاد انقلاب فرهنگی و ادغام رشته‌های کشاورزی، رشته ترویج و آموزش کشاورزی در برنامه آموزش عالی حذف شد و منحصر به ارائه ۴ واحد درس در دوره کارشناسی شد.

در سال ۱۳۶۰ مهندس غلامحسین مصاحبی محمدی به عنوان سرپرست واحد ترویج و آموزش کشاورزی تعیین و مشغول به کار شد پس از بازگشایی دانشگاه در سال ۱۳۶۱ مدیریت ادامه تحصیل دانشجویان ۲۵ واحدی رشته ترویج و آموزش کشاورزی که پس از تعطیلی دانشگاه تحصیلات‌شان ناتمام مانده بود از سراسر کشور به عهده واحد ترویج و آموزش کشاورزی دانشگاه تهران قرار داده شد.

در سال ۱۳۶۲ پذیرش دانشجویان ۷۵ واحدی باقیمانده از قبل از انقلاب شروع به ادامه تحصیل نمودند. در سال ۱۳۶۳ دکتر هوشنگ ایروانی به عنوان سرپرست واحد ترویج و آموزش کشاورزی انتخاب شد و دوره کارشناسی ترویج و آموزش کشاورزی مجدداً بازگشایی گردید.

در سال ۱۳۶۴ مهندس سیدیوسف حجازی از دانشگاه بوعلی همدان به واحد ترویج و آموزش کشاورزی منتقل و دکتر بهرام رئوفی به عنوان عضو هیئت علمی استخدام گردید. دوره کارشناسی ارشد ترویج و آموزش کشاورزی از سال ۱۳۶۴ تاسیس و در سال ۱۳۶۵ تغییر واحد به گروه ترویج و آموزش کشاورزی در شورای گسترش آموزش عالی کشور در وزارت فرهنگ و آموزش عالی به تصویب رسید و دکتر هوشنگ ایروانی به عنوان مدیر کل به کار خود ادامه داد. دکتر مصطفی ازکیا، دکتر علی خانزاده، مرحوم دکتر عباسقلی خواجه‌نوری ملقب به پدر آمار ایران، دکتر اسماعیل شهبازی، دکتر محمود ایروانی، مهندس فرمهینی فراهانی، دکتر یوسفی‌زاده، دکتر رضا علیمردانی و دکتر جواد ظهیری به عنوان حق التدریس با گروه همکاری داشتند.

در سال ۱۳۶۵ محل گروه ترویج و آموزش کشاورزی از محل سابق کتابخانه (طبقه دوم ساختمان امور دانشجویی) در سال ۱۳۷۴ به ساختمان سابق مدیریت دانشکده منتقل گردید و در طبقه دوم امکانات خود را توسعه داد. در سال ۱۳۶۸ اولین دوره دانشجویان کارشناسی ارشد فارغ‌التحصیل شدند که مهندس سیدحمید موحد موحدی به عنوان مربی استخدام و مشغول به کار گردید.

در سال ۱۳۶۸ طرح پذیرش دانشجویان معادل کارشناسی ارشد ترویج و آموزش کشاورزی مربوط به وزارت کشاورزی جمهوری اسلامی ایران مورد موافقت دانشکده قرار گرفت. دکتر ایرج ملک محمدی به عنوان مدیر گروه مشغول به کار شد. از همکاری دکتر محمد چیذری دکتر علی اکبر سرافرا، دکتر نرگس طالقانی، دکتر جلال‌الدین رفیع‌فر به عنوان اعضای هیئت علمی حق‌التدریس استفاده شد. مهندس شاپور ظریفیان به عنوان مربی به اعضای هیئت علمی گروه اضافه گردید.

بر اساس قرارداد بین دانشکده کشاورزی دانشگاه تهران و وزارت کشاورزی دانشجویان دوره معادل کارشناسی ارشد که تعداد آنها بین ۳۰ نفر و در دو گروه ۱۵ نفری تقسیم شده بودند، برنامه درسی خود را شروع کردند.

قسمت غربی ساختمان ترویج و آموزش کشاورزی که به عنوان خوابگاه دانشجویی استفاده می شد، توسط مدیریت دانشکده تخلیه شد و دانشجویان به خوابگاه جدیدی که برای آنها ساخته شده بود منتقل شدند. پس از واگذاری قسمت غربی ساختمان به گروه، تعمیرات آن شروع شد.

سالن کنفرانس ترویج کشاورزی، کارگاه‌های دیداری و شنیداری، تولید مواد کمک آموزشی و عکاسی به محل تعمیر شده انتقال یافت و در محل سابق سالن کنفرانس ترویج و کارگاه‌های منتقل شده، تالار ترویج کشاورزی بازسازی شد. محل مورد نظر به عنوان کارگاه دیداری و شنیداری کارگاه عکاسی کتابخانه و سالن مطالعه مورد بهره برداری قرار گرفت.

   تدوین طرح استراتژی توسعه گروه ترویج و آموزش کشاورزی از سال ۱۳۶۹ به عهده دکتر هوشنگ ایروانی قرار داده شد. پس از مراجعت ایشان از فرصت مطالعاتی در سال ۱۳۷۳ به عنوان مدیر گروه انتخاب و مشغول به کار گردیدند.

   دکتر کریم منصورفر دانشیار آمار و ریاضی دانشکده علوم اجتماعی به صورت عضو پیوسته گروه ترویج و آموزش کشاورزی به پیشنهاد گروه دانشکده و موافقت ریاست دانشگاه معرفی گردید. در تاریخ 03/08/1374 دوره دکتری ترویج و آموزش کشاورزی در کمیته دکتری دانشکده کشاورزی دانشگاه تهران به تصویب رسید و این گروه عهده دار شروع دوره دانشوری نیز گردید.

  در آن زمان فضای آموزشی گروه ترویج و آموزش کشاورزی حدود ۱۰۰۰ متر مربع بود که شامل تالار سخنرانی، دفتر ارتباط مکاتبه‌ای و اطلاع‌رسانی، آزمایشگاه دیداری و شنیداری، آزمایشگاه تصویر برداری، آزمایشگاه عکاسی، آرشیو مواد کمک آموزشی، تالار ترویج کشاورزی، کتابخانه، مرکز کامپیوتر و دو کلاس می‌شد.

امروز در مقایسه با گذشته گروه آموزش ترویج و آموزش کشاورزی دارای شرایط متفاوتی است. محل این گروه به ساختمان جدید واقع در مجاورت درب شمالی دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران منتقل شده است.​​​​​​​

سرپرستان و مدیران گروه ترویج و آموزش کشاورزی (۱4۰۳-۱۳۵۰)

​​​​​​​

بعضی از زمینه‌های تحقیقاتی که در گروه انجام شده به این شرح است:

• عوامل مؤثر در برقراری روابط بین تحقیق، آموزش و ترویج
• مشارکت دامداران در فعالیتهای کشاورزی و منابع طبیعی
• نقش فناوری اطلاعات (IT) و فناوری آموزشی در آموزشهای کشاورزی و فعالیت های ترویجی
• آموزش عالی کشاورزی و کارآفرینی
• کارآفرینی در کشاورزی و اکوسیستم کار آفرینی فناورانه
• یادگیری الکترونیکی در ترویج و آموزش کشاورزی
• توسعه پایدار کشاورزی در فعالیتهای ترویج و آموزش کشاورزی
• توسعه منابع انسانی در فعالیتهای ترویج و آموزش کشاورزی
• ارتباطات در ترویج و آموزش کشاورزی
• نظام دانش و اطلاعات کشاورزی (AKIS)
• ارزیابی کیفیت نظام دانشگاهی
• توسعه حرفه ای اعضای هیئت علمی
• مدیریت خشکسالی در جوامع روستایی و عشایری
• جامعه شناسی توسعه روستایی و عشایری
• خصوصی سازی ترویج کشاورزی​​​​​​​

​​​​​

• آزمایشگاه تحلیل خط مشی آموزش آزمایشگاه تحلیل خط‌مشی آموزش به منظور تحقق بخشی از وظایف پژوهشی گروه ترویج و آموزش کشاورزی و نیز کمک به رفع نیازهای پژوهشی کشور و با هدف انتقال پایداری به جوامع با استفاده از تحقیقات بین رشته‌ای و فرارشته‌ای ایجاد می‌گردد. این آزمایشگاه در پی ایجاد دانش به وسیله تحقیقات در حوزه آموزش پایداری در خصوص دستیابی به بهترین شیوه‌های انتقال پایداری به جوامع در سطح ملی، بین المللی، سیاستگذاری، خصوصی، جامعه مدنی و جوامع کشاورزی و روستایی و شهری است. این آزمایشگاه در پی خلق محیطی جذاب برای محققان و تسهیل مشارکت در زمینه تحقیق و نوآوری برای ایجاد آینده‌ای پایدار از طریق آموزش می‌باشد.
• آزمایشگاه شبیه سازی نوآوری و کسب و کار کشاورزی ایجاد آزمایشگاه در شبیه‌سازی کسب و کار و نوآوری کشاورزی گامی مهم در جهت تقویت نوآوری و تاثير اجتماعی است. با درگیر شدن در فعالیت‌های متنوع و تجهیز پیوسته مرکز به امکانات لازم هدف اصلی ایجاد سکوی پرتابی برای ایده‌ها و راه‌حلهای متحول کننده است که به چالش‌‌های مبرم بخش کشاورزی پاسخ می دهد. با تعهد به همکاری تحقیق و مشارکت اجتماعی، این آزمایشگاه برای آینده‌ای پایدارتر از حيث ترویج کسب و کارهای پایدار و آموزش دانشجویان تلاش خواهد کرد.​​​​​​​
• مراکز علمی ـ پژوهشی دانشکده شامل: مؤسسه بیمه و ریسک کشاورزی، مؤسسه پژوهشی توسعه تعاون و قطب علمی تدوین استراتژی توسعه کشاورزی است که هر یک از این مراکز پژوهشی تاکنون طرح‌های علمی ـ تحقیقاتی متعددی را با مشارکت سازمان‌های اجرایی اجرا نموده و یا در دست مطالعه دارند.
• مرکز کامپیوتر دانشکده اقتصاد و توسعه کشاورزی با ۶۰ کام‍پیوتر  مجهز به نرم افزارهای تخصصی مورد استفاده دانشجویان دانشکده
• اتاق کار دانشجویان تحصیلات تکمیلی با ۱۷ اتاق و ۱۳۵ میز کار و 40 دستگاه کامپی‍وتر
• کتابخانه تخصصی دانشکده با کتابهای تخصصی رشته های موجود در دانشکده به زبان فارسی و انگلیسی و نیز پایان نامه های دفاع شده در دانشکده
• کلاس های مجهز به وسایل کمک آموزشی ، سالن های کنفرانس و تالار سخنرانی 

کارشناسی: رشته ترویج و آموزش کشاورزی پایدار

کارشناسی ارشد: رشته ترویج و آموزش کشاورزی پایدار با گرایش های:

•    ترویج کشاورزی پایدار و منابع طبیعی
•    آموزش کشاورزی پایدار و محیط زیست
•     زیست بوم انسانی کشاورزی
•     نوآوری و کارآفرینی کشاورزی

دکتری: رشته ترویج و آموزش کشاورزی پایدار با گرایش‌های:

•     ترویج کشاورزی پایدار و منابع طبیعی
•     آموزش کشاورزی پایدار و محیط زیست